Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου

By ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙΤΗ - Ιουνίου 21, 2014

Είναι κάποια πρωινά που ξυπνάμε μετα βίας με το ξυπνητήρι και αναρωτιόμαστε πως πέρασε η ώρα. Είναι κάποια πρωινά που κοιτάς μήπως το ξυπνητήρι σου χάλασε και δεν είναι η σωστή ώρα να σηκωθείς και το διασταυρώνεις κοιτώντας δυο και τρεις φορές κάποιο άλλο ρολόι. Είναι κάποια πρωινά που χρειαζόμαστε ένα δυνατό καφέ για να συνέλθουμε αλλά αντί για αυτό πρέπει να κάνουμε γρήγορα να προλάβουμε το λεωφορείο, το τραίνο, τις δουλειές που μας περιμένουν.
Ένα τέτοιο πρωινό στέκομαι μπρόστα απο το καθρέφτη αναμαλλιασμένη και προσπαθώ να σουλουπωθώ για να ξεκινήσω το πρόγραμμα της ημέρας. Οι μικρές έχουν ξυπνήσει μέσα στο κέφι και παίζουν. Μόλις κατάλαβαν ότι είμαι στο μπάνιο και ετοιμάζομαι, έρχονται να με δουν. 


Χαζεύουν το είδωλο της μαμάς τους που προσπαθεί να βάλει σε μια τάξη τη πραγματική μαμά τους. Και εκεί που κοιτάζομαι στο καθρέφτη και σκέφτομαι πως έγιναν έτσι τα μαλλιά μου, ακούω τη μια να λέει:
-μαμά, είσαι πολύ όμορφη
και συμπληρώνει η άλλη:
-και μαμά, μυρίζεις ωραία
Και εκεί νιώθεις ότι τα πόδια σου βγάζουν φτερά και τίποτα δεν σε σταματά. 
Γιατί για κάθε παιδί, η μαμά του είναι η πιο όμορφη μαμά του κόσμου.
Ελπίδα και Έλλη, 2μιση ετών

  • Share:

You Might Also Like

0 σχόλια