Μια ζωή ποδήλατο

By ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙΤΗ - Ιουλίου 20, 2014

Παίρνω ένα ποδήλατο και φεύγω για τ’ αδύνατο
κρατάω στο χέρι το κλειδί
πιάνω το τιμόνι ο σφυγμός μου δυναμώνει
το έργο κάπου το `χω ξαναδεί
Ήμουν μικρό παιδάκι με καθαρή καρδιά
είχα τ’ ονειρό μου, το ποδήλατό μου
κι όλα έμοιαζαν σωστά
έγινα δεκάξι, κι όλα ήταν εντάξει
είχα μια ζωή μπροστά

Αυτοί είναι κάποιοι από τους στίχους τραγουδιού ( Το ποδήλατο μου, 1996, στίχοι: Άρης Δαβαράκης, μουσική: Χρήστος Νικολόπουλος) που μιλάει για το τι αντιπροσωπεύει το ποδήλατο. Τι είναι όμως το ποδήλατο;

Ποδήλατο είναι το όχημα που κινείται καθώς ο αναβάτης χρησιμοποιεί τη μυϊκή δύναμη των ποδιών του. Ιστορικά, δεν υπάρχει συγκεκριμένη χρονολογία στην οποία να αποδίδεται η εφεύρεση του ποδηλάτου. Πολύ πριν την εμφάνιση κάποιας κατασκευής παρόμοιας με ένα τυπικό σύγχρονο ποδήλατο, έχει καταγραφεί ένα ποικίλο φάσμα οχημάτων που εκμεταλλεύονταν μόνο τη μυϊκή δύναμη του αναβάτη τους.
 




Το ποδήλατο ήταν και είναι ένα από τα αγαπημένα παιχνίδιατων παιδιών.
Στην αρχή μπορεί να μην έχει καθόλου πετάλια και να έχει τη μορφή ζώου ή αυτοκίνητου. Στις μέρες μας υπάρχει και το βρεφικό ποδήλατο με το ειδικό μπαστούνι στο πίσω μέρος που δίνει τη δυνατότητα στο γονιό να «οδηγεί» αυτός το ποδήλατο ενώ χαρίζει στο βρέφος την αίσθηση και τη χαρά ότι είναι πάνω σε ένα ποδήλατο μόνο του, «ανεξάρτητο».


 Μετά αποκτά πετάλια. Μπορεί να είναι τρίκυκλο

 ή μπορεί να έχει δύο ρόδες κανονικές και 2 βοηθητικές.


 Όσο το παιδί μεγαλώνει αφαιρούνται σταδιακά οι βοηθητικές ρόδες. 


Το ποδήλατο προσφέρει ευκολία στη μετακίνηση, άθληση αλλά και (για το λόγο που γράφω) ψυχαγωγία. Αντιπροσωπεύει τη ανέμελη παιδική ηλικία. Δημιουργεί στα παιδιά την αίσθηση ότι κάτι τους ανήκει και τους ταξιδεύει μακριά.  Χαρίζει αίσθηση ελευθερίας και ξεγνοιασιάς.
Το ποδήλατό μου, ήταν πάντοτε δικό μου
και με πήγαινε πολύ μακρυά
μέσα στη Σαχάρα, σαν την πιο βαθιά λαχτάρα
μ’ οδηγούσε πέρα απ’ τη χαρά


Πατάς το πετάλι και νιώθεις ότι πετάς. Φανταστείτε μια ανοιξιάτικη μέρα σε μια ολάνθιστη πεδιάδα με μυρωδιές των λουλουδιών και ένα γλυκό δροσερό αεράκι να σας χαϊδεύει το πρόσωπο και τα μαλλιά καθώς οι δυο ρόδες του ποδηλάτου σας τρέχουν. Μην μου πείτε ότι όταν δημιουργήσατε αυτή την εικόνα δεν αισθανθήκατε παιδί.

Χάζευα τις μικρές μου να τρέχουν με λαχτάρα για να κάνουν ποδήλατο, να φωνάζουν το ποδήλατο μου, να προσποιούνται ότι διανύουν μεγάλες αποστάσεις με «ιλιγγιώδη» (όπως τους λέω για να τις πειράξω) ταχύτητα για να φτάσουν δήθεν στο σχολείο τους ή στην εργασία τους ανάλογα με το τι παίζουν.
Θυμήθηκα τα δικά μου ποδήλατα που άλλαξα κατά την πάροδο των χρόνων. Θυμήθηκα τις ατελείωτες βόλτες με την παρέα μου με τα ποδήλατα κυρίως στην εφηβεία. Ραντεβού για καφέ ή μπάνιο στη θάλασσα με τα ποδήλατα. Γέλια, φωνές, ηλιοβασίλεμα.

Και τώρα στον αγώνα, ξανά απ’ την αρχή
Φόρτσα στο πεντάλι, να `ρθουνε κι οι άλλοι
πάμε για ορθοπεταλιές
τα ποδήλατά μας, όπως τα όνειρά μας
ξέρουν από ανηφοριές

  • Share:

You Might Also Like

0 σχόλια