Είμαστε παράδειγμα

By ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙΤΗ - Αυγούστου 24, 2014

Τα παιδιά είναι απρόβλεπτα. Ποτέ δεν ξέρεις ποια ασυνέπεια σου θα πιάσουν την επόμενη φορά. Τάδε έφη ο αμερικανός χιουμορίστας Franklin P. Jones.
Και πόσο δίκιο έχει; Από νωρίς αρχίζουμε να δείχνουμε στα παιδιά μας τι είναι σωστό και τι λάθος. Να μην πετάνε πράγματα κάτω ή όπου να ‘ναι. Να μαζεύουν τα πράγματα τους. Να τρώνε σωστά. Να συμπεριφέρονται σωστά. Να ακούνε τους άλλους με προσοχή. Να φοράνε ζώνες ασφαλείας στην οδήγηση. Να πλένονται καλά και να βουρτσίζουν τα δόντια τους. Να μην φωνάζουν. Να μην μαλώνουν. Να μοιράζονται. Να μην λένε ψέματα.  Να διαβάζουν. Να, να, να… 


Υπάρχουν πολλά που τους λέμε για να μάθουν και έτσι πρέπει. Αλλά τα παιδιά για να τα ακολουθήσουν στη ζωή τους πρέπει, όχι μόνο να τα λέμε, αλλά και να τα ακολουθούμε και εμείς οι ίδιοι. Να γίνουμε το παράδειγμα, όχι μόνο η φωνή που θα αφηγηθεί τι είναι σωστό.
Και προσοχή, γιατί όταν μας πιάσουν να είμαστε ασυνεπείς σε όσα είχαμε πει, σε όσα διδάξαμε, είναι οι πιο αυστηροί κριτές.
-κυρία …, γιατί μασάτε τσίχλα μέσα στη τάξη; δεν είπατε ότι δεν μασάμε μέσα στη τάξη; Θα σας βάλουμε ένα λυπημένο προσωπάκι στη καρτέλα (είχαν μια καρτέλα με τα ονόματα τους όταν έκαναν κάτι που δεν ήταν σωστό). Μαθητές δημοτικού σχολείου στη δασκάλα τους, που μου το αφηγήθηκε.
-μπαμπά, δεν φόρεσες ζώνη. Βάλε τη ζώνη σου. Η μια κόρη μου στο μπαμπά, μόλις που είχε βάλει μπροστά το αυτοκίνητο και ήταν έτοιμος να ξεκινήσει.
-μην λες ψέματα, σε είδα, δεν είναι σωστό. Παιδάκι σε φίλο μας μπαμπά.
Τα παιδιά χρειάζονται παραδείγματα και όχι κριτικές, είπε ο Ζαν Ζακ Ρουσώ. Εμείς οι γονείς  δίνουμε τα πρώτα  σπουδαία παραδείγματα. 






  • Share:

You Might Also Like

0 σχόλια