Η μαμά μας, η Πυρετούλα!!

By ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙΤΗ - Απριλίου 06, 2015

Και φτάνει η στιγμή που και η μαμά αρρωσταίνει. Ο ιός και ο πυρετός τραγουδάνε Fever και τα λευκά αιμοσφαίρια μάχονται για να τους εξαλειψουν φωνάζοντας, I will survive.
Και ενώ όλα αυτά γίνονται στο σώμα μου, μαζεύω τις εναπομείναντες δυνάμεις μου, αγκαλιάζω το κουτί με τα μυξομάντηλα και σωριάζομαι στον καναπέ για να παρακολουθώ τις μικρές μου που παίζουν.
Μόλις αντιλήφθηκαν οτι η μαμά δεν είναι καλά, αρπάζουν τα ψεύτικα ιατρικά εργαλεία τους και η εξέταση ξεκινά.
Πρώτα, ακρόαση καρδιακών ήχων.  

-Ησυχία παρακαλώ, λέει η μια στην άλλη.
Σειρά έχει η ακρόαση των πνευμόνων.  

-Πάρε βαθιά ανάσα, μαμά.
Η εξέταση της ασθενούσης μαμάς ολοκληρώνεται με την θερμομέτρηση. 

-Πόσο έχω, ρωτάω. Καμία απάντηση. Ξανατοποθετούν το θερμόμετρο.  
-Πόσο έχω, ρωτάω πάλι με έκφραση Ντίνου Ηλιόπουλου στην κωμωδία που οι μελλοντικοί κουνιάδοι του, γιατροί, τον εξετάζουν χωρίς να του λένε τι έχει.
-Περίμενε μαμά!! Στήνεται συμβούλιο. Έχουμε διάγνωση( βλέπε Μικρή Γιατρός)!  

-Μαμά, είσαι πυρετούλα!
Αυτό ήταν, τώρα γνωρίζω.


Αμέσως, η μια φέρνει το ψεύτικο σιρόπι.  

-Όλο πιες το.
Η άλλη φέρνει παιδική κουβέρτα με σκεπάζει.
Και οι δύο τρέχουν στη κουζίνα τους να μου ετοιμάσουν χαμομήλι και ζεστή κοτόσουπα.
Αααααα, σκέφτομαι, μετά την εξέταση για λίγα λεπτά ησυχία. Αμμμ δε!!!
Καταφθάνουν η μια με το ψεύτικο χαμομήλι και η άλλη με τη σούπα. Εγώ απο τα δέκατα κομμάτια

( αυτό που τα παιδιά με 38,5°c  χοροπηδάνε ενώ εμείς με 38° c έχουμε ήδη πληκτρολογήσει το 166 στο τηλέφωνο....) να προσποιούμαι οτι κάηκα απο το χαμομήλι και οτι μια κουταλιά κοτόσουπας έπεσε πάνω στη μπλούζα μου. 
Ξανά πίσω στη κουζίνα τους. Ησυχία! Ξαφνικά:
-Μαμά, σήκω, θέλω το..... 
και ναι, θυμήθηκαν ένα ξεχασμένο παιχνίδι στο πιο ψηλό ράφι. 

Σηκώνομαι απο το καναπέ και πατάω πάνω στο σκαλοπάτι για να πιάσω το παιχνίδι αλλά με την ίωση αισθάνομαι σαν να σκαρφαλώνω στο Έβερεστ!!

Αφήνουν το παιχνίδι μαμά και ασχολούνται και με άλλα παιχνίδια.
Σερβίρω να φάμε πραγματικό μεσημεριανό και μετά όλοι για έναν υπνάκο.
Νωρίς το απόγευμα που ξύπνησαν με αναζήτησαν στο κρεβάτι μου. Εγώ πυρετούλα και οι μικρές φρέσκιες κ ευδιάθετες. Εγώ στη μέση του κρεβατιού και αυτές να χοροπηδάνε γύρω μου. Αισθάνθηκα σαν να βρίσκομαι στη μέση της ζούγκλας, να με έχουν πιάσει ιθαγενείς και να χορεύουν γύρω μου πριν να με μαγειρέψουν. Με τη σκέψη μου αυτή γελάω.
Μαζεύω τα κομμάτια μου και πάμε να παίξουμε.
Μετά απο λίγο καταφθάνει ο μπαμπάς απο τη δουλειά. Οι μικρές ορμάνε πάνω του και αφηγούνται για τη μαμά πυρετουλα και τις περιπέτειες της.
Και με αυτά και με εκείνα πέρασε ένα 24ωρο μιας μαμάς με ιώση, μιας μαμάς πυρετούλας. 

Την επόμενη ημέρα είμαι μια χαρά και εμπνέομαι να γράψω το παραμύθι με τον Δον Πυρετούλης.
Σκέφτομαι, 

πόσο τυχερή είμαι ακόμα και όταν είμαι πυρετούλα

  • Share:

You Might Also Like

0 σχόλια