Ο Φίλιππος και το κουνιστό αλογάκι

By ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙΤΗ - Ιουλίου 15, 2015

Το παραμύθι γράφτηκε για τον Φίλιππο, το νέο μας βαφτηστήρι. Φίλιππος σημαίνει ετυμολογικά, αυτός που αγαπά και προσφέρει στοργή στα άλογα. Δηλώνει ενέργεια, δράση και περιπέτεια.

Σήμερα, ο μικρός Φίλιππος έχει την ονομαστική εορτή του και η μαμά του ετοίμαζε το αγαπημένο του φαγητό, παστίτσιο με πλούσια κρέμα από πολύ γάλα.
Και ενώ, ο μικρός Φίλιππος παρακολουθούσε τη μαμά του να μαγειρεύει, κάποιος χτύπησε την πόρτα. Η μαμά του  Φίλιππου άνοιξε και ένας άγνωστος κύριος της παρέδωσε ένα μεγάλο κουτί.
Μα, τι να κρύβεται μέσα σε ένα τόσο μεγάλο κουτί, αναρωτήθηκε ο μικρός  Φίλιππος.
-Αυτό είναι το δώρο σου, είπε χαμογελώντας η μαμά του.
Με τα δυο μικρά του  χεράκια και τη βοήθεια της μαμάς του το μεγάλο κουτί αποκάλυψε το θησαυρό  του. Ήταν ένα καφέ κουνιστό αλογάκι.

Ο Φίλιππος σκαρφάλωσε πάνω του και άρχισε να κουνιέται.
-Ντει ντει, φώναζε χαρούμενα.
Ένιωθε σαν να τρέχει πολύ. Έσκυψε και αγκάλιασε σφιχτά από το λαιμό το καφέ κουνιστό αλογάκι του. Τα ματάκια του έκλεισαν για λίγο. Αλήθεια, σας λέω για πολύ λίγο αλλά όταν άνοιξαν, όλα ήταν διαφορετικά.
Δεν βρισκόταν πια στο δωμάτιο του αλλά σε ένα παλιό στάβλο. Και το κουνιστό αλογάκι του δεν  ήταν πια ψεύτικο αλλά ένα καφέ πόνυ.
Που είναι η μαμά μου,  αναρωτήθηκε.
Τότε, ακούστηκε η φωνή της.
- Φίλιππε, Φίλιππε...
Ο Φίλιππος έτρεξε έξω να την βρει.
-Φίλιππε..
Η μαμά του ήταν στο παράθυρο ενός ψηλού κάστρου και φορούσε κάτι περίεργα ρούχα με ένα ψηλό κωνικό καπέλο.

-Φίλιππε, διαταγή του βασιλιά όλοι οι ιππότες να μαζευτούν στην αίθουσα της στρογγυλής τραπέζης.
Μα εγώ δεν είμαι ιππότης, σκέφτηκε.
Τότε, στο νερόλακκο που ήταν δίπλα στα πόδια του, είδε το είδωλο του. Ήταν, πράγματι, ιππότης. Ένας μικρός ιππότης με μια τόσο βαριά πανοπλία. Μέσα από το στάβλο ξεπρόβαλε το πόνυ του με μια πανέμορφη γυαλισμένη σέλα.
Με ένα σάλτο ανέβηκε στο καφέ του πόνυ που τον οδήγησε σε ένα μεγαλοπρεπή πέτρινο κάστρο.
Ιππότες κατέφθαναν με καμαρωτά άλογα και γυαλισμένες πανοπλίες.

Τους ακολούθησε δειλά με το μικρό του καφέ πόνυ.

Και ανάμεσα σε αυτούς τους ψηλούς γεροδεμένους ιππότες τρύπωσε στη μεγάλη αίθουσα στρογγυλής τραπέζης. Σε ένα μεγάλο ξύλινο θρόνο καθόταν ο βασιλιάς προβληματισμένος.

Τινάχθηκε από το θρόνο του και με δυνατή φωνή είπε:
-Ιππότες της στρογγυλής τραπέζης, κάτι φοβερό συνέβη. Χάθηκε το πριγκιπικό δακτυλίδι της κόρης μου. Πρέπει να βρεθεί άμεσα.
Αναστάτωση επικράτησε. Χάθηκε το πριγκιπικό δακτυλίδι; Να το έκλεψαν;
-Όποιος το βρει, θα στεφθεί σερ, είπε ο βασιλιάς.
Οι ιππότες ξεχύθηκαν με ορμή από την αίθουσα για να ανακαλύψουν το πριγκιπικό δακτυλίδι. Ο Φίλιππος στάθηκε και σκέφτηκε: Που είναι η πριγκίπισσα; Που βρισκόταν πριν χάσει το δακτυλίδι; Απαντήσεις στα ερωτήματα του θα του έδινε μόνο η πριγκίπισσα ή ένα πρόσωπο κοντά στην πριγκίπισσα.
Αθόρυβα ανέβηκε στα πάνω πατώματα του κάστρου αναζητώντας τα δωμάτια της πριγκίπισσας.
Ξαφνικά ακούστηκε μια κραυγή από το κοντινό δωμάτιο. Ο Φίλιππος έτρεξε να δει τι συμβαίνει. Μια υπηρέτρια, έντρομη, στεκόταν σε μια γωνιά να δείχνει ένα τόσο δα μικρό λευκό ποντικάκι, που και αυτό φοβισμένο από την κραυγή της δεν μπορούσε να κουνηθεί.
Ο Φίλιππος το απομάκρυνε και η υπηρέτρια, θαμπωμένη απο το θάρρος του, τον ευχαρίστησε.

-Τι θέλετε, γενναίε μου ιππότη, να σας προσφέρω; Φαγητό, νερό…
-Θέλω να μου δώσεις μερικές πληροφορίες.
-Ότι επιθυμείς, γενναίε μου ιππότη.
-Ψάχνω για το πριγκιπικό δακτυλίδι και έχω κάποιες ερωτήσεις που θα με οδηγήσουν σε αυτό.
-Σαν προσωπική υπηρέτρια της καλής μας πριγκίπισσας, μπορώ να σε βοηθήσω.
- Πως είναι το πριγκιπικό δακτυλίδι; Ποιο είναι το πρόγραμμα της πριγκίπισσας; Που ήταν η πριγκίπισσα όταν κατάλαβε ότι το έχασε;
-Το δακτυλίδι έχει μια μεγάλη μωβ πέτρα, ένα σπάνιο πετράδι.
Με την πριγκίπισσα κάθε πρωί κατεβαίνουμε στο στάβλο και βουρτσίζει την Κάλλιστη, το άσπρο άλογο της. Αλλά σε εκλιπαρώ, αυτό δεν πρέπει να το μάθει κανείς γιατί δεν επιτρέπετε μια πριγκίπισσα να πλένει άλογα. Επιστρέφοντας χθες στην αίθουσα για πρωινό διαπίστωσε ότι το  δακτυλίδι της χάθηκε.
Αυτό ήταν. Ο Φίλιππος ήταν σχεδόν σίγουρος που θα έβρισκε το δακτυλίδι.
-Το μυστικό σας δεν θα αποκαλυφθεί. Εμπρός δείξε μου ποιο είναι το άλογο της πριγκίπισσας, και τράβηξε την υπηρέτρια από το χέρι.
Και ενώ, όλοι οι ιππότες έψαχναν όλο το κάστρο για το χαμένο δακτυλίδι, για πανούργους κλέφτες και άλλες συνομωσίες, ο Φίλιππος πλησίασε το άλογο της πριγκίπισσας και κοίταξε τριγύρω για το δακτυλίδι.

Μα πώς να βρει κάποιος ένα δακτυλίδι μέσα στα άχυρα;, αναρωτήθηκε και σιγοψιθύρισε η υπηρέτρια.
-Μα δεν θα είναι στα άχυρα αλλά κάπου που θα μπορούσε να γλιστρήσει από το δάκτυλο της πριγκίπισσας, είπε ο Φίλιππος κοιτώντας μέσα στη γούρνα με το νερό που πλένουν τα άλογα.
Κάπου σε μια άκρη της γούρνας μια λάμψη τρεμόπαιζε μέσα στα θολά νερά. Ο Φίλιππος έσκυψε και άπλωσε το χέρι του πάνω στη λάμψη. 
-Βρέθηκε, αναφώνησε ο Φίλιππος. Τώρα οδήγησε με στη πριγκίπισσα.
Ο Φίλιππος πρόσφερε το χαμένο δακτυλίδι στην όμορφη πριγκίπισσα, που ενθουσιάστηκε απο τον μικρό έξυπνο ιππότη. Διαβεβαίωσε την πριγκίπισσα οτι το μυστικό της θα παραμείνει κρυφό.
Ο βασιλιάς, χαρούμενος, διέταξε να ετοιμαστεί μια μεγάλη γιορτή στην οποία ο μικρός Φίλιππος θα έπαιρνε τον τίτλο του Σερ.
Οι ιππότες κοιτούσαν σαστισμένοι πως αυτός ο μικρός ιππότης ανακάλυψε το δακτυλίδι και κρυφά ζήλεψαν. 
Ο βασιλιάς ζήτησε από τον Φίλιππο να σκύψει και έβαλε το σπαθί του πάνω στο κεφάλι του, ανακηρύσσοντας τον Σερ.
Ο Φίλιππος έκλεισε τα μάτια του περήφανος που αν και τόσο μικρός κατάφερε με το μυαλό του και τη ψυχραιμία του να βρει το πριγκιπικό δακτυλίδι.
Όταν τα άνοιξε, η μαμά του βρισκόταν δίπλα του με τη ποδιά της και χαμογελώντας του είπε:
-Φίλιππε, έτοιμο το φαγητό.
Μα, τώρα που βρίσκομαι; αναρωτήθηκε. Κοίταξε γύρω του. Δεν φορούσε τη βαριά πανοπλία. Δεν ήταν πια ιππότης. Το καφέ κουνιστό αλογάκι συνέχιζε να κουνιέται.
Ήταν όνειρο; Ήταν αλήθεια; Ήταν ταξίδι στο χρόνο; Ποιος ξέρει; Μόνο το καφέ κουνιστό αλογάκι…..


  • Share:

You Might Also Like

0 σχόλια