Μάτια που δεν βλέπονται, γρήγορα λησμονιούνται;;

By ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙΤΗ - Ιουλίου 30, 2015

Πριν λίγες ημέρες ταξιδέψαμε οικογενειακώς στην Ήπειρο για τη βάφτιση του γιου του καλύτερου μου φίλου που απέκτησα στην σχολή που φοιτούσα. Ενός φίλου που παρόλο μετά τη σχολή δεν βλεπόμασταν καθημερινά λόγω μεγάλων χιλιομετρικών αποστάσεων εκπλήρωσε την επιθυμία του (την είχε εκφράσει από το πρώτο έτος της σχολής) να με παντρέψει.

Και με αφορμή αυτό,σκεφτόμουν ότι απέκτησα πολλούς φίλους από το σχολείο, τη σχολή, την εργασία, που για διάφορους λόγους  άλλαξαν ή άλλαξα πόλη και παρόλα αυτά διατηρούμε επαφές.
Ναι, μπορεί να μην  βλεπόμαστε με την ίδια συχνότητα όπως παλιά αλλά επικοινωνούμε. Εξάλλου, και με αυτούς που είμαστε στην ίδια πόλη λόγω των γρήγορων ρυθμών της, δεν μπορούμε να βρισκόμαστε καθημερινά. 

Αλλά μάτια που δεν βλέπονται, γρήγορα λησμονιούνται;;



Εγώ νομίζω πως όχι. Τουλάχιστον, στη δική μου περίπτωση.

Γιατί όταν υπάρχει φιλία οι αποστάσεις μηδενίζονται. Η σκέψη σου είναι πάντα δίπλα σε αυτούς που αγαπάς. Μπορεί να ταξιδέψει χωρίς εισιτήριο, χιλιόμετρα και με ασύλληπτη ταχύτητα. Ναι, μπορεί οι καθημερινές έννοιες να σε παρασύρουν αλλά αυτό δεν σε κάνει να ξεχνάς τους φίλους σου, τους δικούς σου ανθρώπους.

Με την εξέλιξη της τεχνολογίας, της τηλεφωνίας και των socialmediaδιατηρείς επαφή με φίλους στην άλλη άκρη της γης. Ακόμα και καφέ μπορείς να πιεις μαζί τους. Φυσικά, δεν μπορείς να τους αγγίξεις με τα χέρια αλλά μπορείς να τους χαϊδέψεις με τα μάτια σου και να τους χαρίσεις το χαμόγελο σου. Εγώ το ομολογώ, το παραδέχομαι, με τα τηλέφωνα είμαι πολύ δύσκολη αλλά ευτυχώς οι φίλοι μου με ξέρουν  και κάνουν αυτοί το πρώτο ντριν, ντριν..


Και έρχονται οι μεγάλες χαρές και παίρνεις το αμάξι, το τρένο, το αεροπλάνο και τρέχεις να αγκαλιάσεις τους φίλους σου και να μοιραστείτε τη χαρά. 

Και επειδή στη φιλία μοιραζόμαστε και τις λύπες. Πάλι θα εκμηδενίσεις την απόσταση, πάλι θα κάνεις τη Γη μια δρασκελιά για να συμπαρασταθείς στο φίλο, να τον ακουμπήσεις στη πλάτη, να τον κρατήσεις από το χέρι.


Και όλοι οι άνθρωποι, κάποια στιγμή, έχουμε ανάγκη από βοήθεια και τότε ο πραγματικός φίλος παραμερίζει τις δικές του ανάγκες  και  προσφέρει απλόχερα ότι μπορεί για να ανακουφίσει τον φίλο του.


Μπορεί, λοιπόν, η απόσταση να σε κάνει να ξεχάσεις όσα έζησες με κάποιους ανθρώπους; Μπορεί η απόσταση να σε κάνει να ξεχάσεις όσα αισθάνθηκες ή αισθάνεσαι για κάποιους ανθρώπους; Μπορεί η απόσταση να σε κάνει να ξεχάσεις εικόνες, στιγμές, αρώματα;

Μάτια που δεν βλέπονται, γρήγορα λησμονιούνται;;; 

Αφιερωμένο στους φίλους που είναι χιλιόμετρα μακριά αλλά τόσο κοντά στη καρδιά!!


  • Share:

You Might Also Like

0 σχόλια