Η δική μου μαμά!!!

By ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙΤΗ - Ιουλίου 11, 2016

Μια παλιά αλλά αγαπημένη φωτογραφία είναι η αφορμή  για να σκεφτώ, να γράψω το πώς έβλεπα τη δική μου μαμά στο πέρασμα του χρόνου και πως τώρα.




Σαν παιδί, θυμάμαι τη μαμά μου να είναι παρούσα σε όλα. Μια μαμά που είχε αφοσιωθεί εξολοκλήρου στο μεγάλωμα των τεσσάρων της παιδιών, μιας κόρης (εμένα) και τριών αγοριών.
Φρόντιζε να είμαστε καθαροί και περιποιημένοι. Τα ρούχα μας ευωδίαζαν και ήταν τόσο τέλεια σιδερωμένα σαν να βγήκαν από το καθαριστήριο (ακόμα και τώρα θαυμάζω τον τρόπο που σιδερώνει). Δεν συζητάω για το σπίτι…. Παρόλο, που ήμασταν τέσσερα παιδιά το σπίτι μας έλαμπε.
Ζεστό μαγειρεμένο φαγητό κάθε μεσημέρι που επιστρέφαμε από το σχολείο. Επέμενε να φάμε όλο μας το φαγητό και δεν ενέδιδε στις πονηριές μας να το ξεφορτωθούμε.
Εγώ, ως πολυλογού δεν σταματούσα να μιλάω για όσα έγιναν στο σχολείο και αυτή με άκουγε προσεκτικά.
Μετά, μας έδινε τα αγαπημένα μας κόμιξ και ξαπλώναμε για ένα μεσημεριανό υπνάκο ενώ η ίδια μάζευε το τραπέζι και τακτοποιούσε.
Το απόγευμα διάβασμα. Εδώ, θυμάμαι πως μας χώριζε στα δωμάτια για να διαβάσουμε και μας έλεγε: Να διαβάζετε δυνατά να σας ακούω και επέβλεπε και τους τέσσερις με υπομονή. Πως μας προλάβαινε, απορώ….. Με τα αγόρια ειδικά που το μυαλό ήταν στο παιχνίδι.
Μετά, παιχνίδι στην γειτονιά με τα υπόλοιπα παιδιά.
Ήταν ψύχραιμη σε όποιο «ατύχημα» μας συνέβαινε, κυρίως τα αγόρια που μπορεί να επέστρεφαν με ανοιγμένο κεφάλι, πόδι δαγκωμένο από σκύλο κ.α.
Ήταν εκεί να μας περιμένει, να μας φροντίζει, χωρίς να γκρινιάζει ή να παραπονιέται.
Σαν έφηβη, θυμάμαι το καφεδάκι μας που πίναμε και τις ατελείωτες συζητήσεις μας  ( είπαμε είμαι πολυλογού) από το πιο σοβαρό θέμα ως το τι είναι στη μόδα.
Επειδή η μαμά μου ήταν μικρή και όμορφη (εξακολουθεί να είναι) θυμάμαι τα σχόλια όταν ερχόταν στο σχολείο μας ήταν, σαν αδερφές είστε, τι όμορφη μαμά κ.α. και φυσικά καμάρωνα.
Ήταν διακριτική με τις φίλες μου και τους φίλους μου και ποτέ δεν έχωνε τη μύτη της. Πάντα, όμως, ήξερε, καταλάβαινε. Τότε, ίσως, απορούσα πως ήξερε. Τώρα που έγινα μαμά, καταλαβαίνω πως.
Σαν κοπέλα, συνεχίσαμε να πίνουμε τα καφεδάκια μας με τις συζητήσεις μας. Ξυπνούσαμε πριν από όλους και πίναμε στα «κρυφά» τα καφεδάκια μας.
Επειδή είχα ξεκινήσει σχολή και μετά εργασία, όταν έλειπα το τηλέφωνο έπαιρνε φωτιά. Κάθε ημέρα. Δύο και τρεις φορές την ημέρα. Όχι, δεν με έπαιρνε τηλέφωνο για να με ελέγξει. Εγώ έπαιρνα. Όταν γινόταν κάτι ήθελα να το μάθει πρώτη.
Πάντα έλεγε (θυμάμαι όταν μιλούσε με οικογενειακές φίλες) πως όταν έχεις μάθει στο παιδί σου αρχές και έχεις δώσει τις σωστές βάσεις, τότε του έχεις εμπιστοσύνη, δεν χρειάζεται να είσαι από πίσω του να το ελέγχεις.
Τώρα που έγινα μαμά, τηθαυμάζω ακόμα πιο πολύ. Μπορεί να μην είχε πτυχία και μπορεί να μην εργάστηκε σε κάποια πολυεθνική εταιρία ούτε να διάβασε βιβλία ψυχολογίας για την ανατροφή παιδιών. Όμως, κατάφερε να μεγαλώσει (φυσικά με τη βοήθεια του μπαμπά μου) τέσσερα καλά παιδιά. Γιατί για εμένα το αν είσαι καλή μαμά θα το πει η ιστορία, θα το πουν τα ίδια σου παιδιά όταν μεγαλώσουν.  

Στα μάτια, στη καρδιά και το μυαλό μου ήταν και είναι η καλύτερη μαμά!!!!


ΥΣ. Εύχομαι να πουν το ίδιο και τα δικά μου παιδιά όταν μεγαλώσουν.


  • Share:

You Might Also Like

0 σχόλια